Podróże małe

Nad morze

"Z małym dzieckiem to można tylko nad morze jeździć, babki z piasku stawiać i czubki palców moczyć" - taka opinia dominuje w naszym społeczeństwie. Dobroczynny wpływ jodu na nasze zdrowie jest faktem niewątpliwym, jednak dalsze części składowe wyżej przytoczonej (uproszczonej rzecz jasna) opinii są dla mnie mocno dyskusyjne... Wyjazd z małym dzieckiem powinien - zdaniem samozwańczych ekspertów - odbywać się w lipcu (najgorsze tłumy), prowadzić do Ustki, Łeby czy innego kurortu, do ośrodka wypoczynkowego czy innego pensjonatu. Jak Wam się to podoba? Nam ani trochę!
Dlatego, choć jeździmy nad polskie morze - to po swojemu.
Po pierwsze, zazwyczaj w sierpniu, kiedy jest trochę mniej ludzi. Po drugie, pod namiot. Roczne czy dwuletnie dziecko może być świetnym traperem, jednakże pod paroma warunkami...

KONIECZNOŚCI

• Cisza na kempingu, o którą bywa trudno, zwłaszcza jeśli w pobliżu obozuje grupa imprezującej młodzieży. Jednak nie każda młodzież musi być uciążliwa: my spotkaliśmy grupę, która w trosce o słodki sen naszego dziecka oraz spokój pozostałych sąsiadów, wychodziła po prostu na plażę czy do baru, tak żeby nam nie przeszkadzać; jak widać takie cuda się zdarzają, zwłaszcza jeśli zadbamy o dobre relacje z sąsiadami...
• Kemping musi dysponować choć niewielką łazienką czy umywalnią, gdzie można spokojnie wymyć malucha w cieple, oczywiście we własnej wanience czy klapkach, bo w miejscu, gdzie tyle osób korzysta z jednej łazienki, po prostu trzeba być ostrożnym.
• Dziecko musi mieć przestrzeń, aby pobiegać, nie potykając się o cudze linki namiotowe; nie musi być wypasionego placu zabaw, tylko jakieś minimum wolnej przestrzeni np. na grę w piłkę z tatą.

PRZYDASIE czyli byłoby dobrze, gdyby...

• na kempingu można było skorzystać z pralki (ubranka brudzą się potwornie szybko i NIGDY nie wystarczy ich do końca wyjazdu, a perspektywa prania wszystkiego w misce może być nieco zniechęcająca.
• można było skorzystać z kempingowej kuchni (z dostępem do prądu czy też kuchenką - np. w sytuacji awaryjnej, jeśli wyczerpie się własna butla z camping-gazem)
• w sąsiedztwie były inne dzieci - rodzinne, znajome czy nieznajome, tutejsze. Wakacje w towarzystwie sympatycznych rówieśników zawsze będą udane, a na kempingu o nowe znajomości nietrudno.
• kemping był położony w lesie, tak aby można było cieszyć się odwiedzinami niezapowiedzianych gości, takich jak wiewiórki, jeże, sójki, kowaliki i dzięcioły (zazwyczaj takie wizyty odbywają się około południa, kiedy na polu namiotowym jest pusto, bo wszyscy wbrew zaleceniom dermatologów smażą się na plaży.

A W CO SIĘ BAWIĆ

i czym się zajmować nad morzem?

Otóż nad morzem (a konkretnie w Dębkach, dokąd jeżdżę już od ponad 20 lat) można:

• kąpać się;
• spacerować po plaży;
• lepić babki z piasku, budować zamki, rzeźbić i pisać patykiem po mokrym piachu;
• kąpać się w morzu, czyściutkiej Piaśnicy lub pobliskim Jeziorze Żarnowieckim;
• spacerować po lesie,nawet do sąsiedniej Białogóry (przy okazji zbierać jagody i grzyby);
• łowić ryby (nawet jeśli ma się 5 lat);
• skakać po kałużach w kaloszach i pelerynie przeciwdeszczowej;
• włazić na drzewa i drzeć spodnie;
• budować łódki z kory;
• spać w paśniku dla zwierząt na sianie;
• pływać pontonem po Piaśnicy;
• kolekcjonować kwiaty do zielnika;
• poznawać różne sposoby gry w gumę (zróżnicowanie regionalne!);
• zwiedzać okoliczne atrakcje turystyczne np. skansen w Nadolu, kościół w Żarnowcu, Groty Mechowskie, latarnie morskie Stilo i Rozewie, zabytki Trójmiasta (gdańska Starówka, gdyński port, sopockie molo, zoo w Oliwie), Hel, Puck i całą masę innych, ciekawych miejsc.

Można by tak wymieniać bardzo długo. Dość powiedzieć, że prawie wszystkie te sposoby wypróbowali moi Rodzice podczas pewnego deszczowego lata 20 lat temu, kiedy spędziliśmy 3 tygodnie pod bezustannie mokrym namiotem. I dzięki temu były to najpiękniejsze wakacje mojego dzieciństwa!

I jeszcze kilka rad z własnego doświadczenia (już jako rodziców):

• Na plażę lepiej nie wybierać się "wtedy, kiedy wszyscy", czyli w najgorętszych godzinach dnia (12-15), kiedy słońce operuje z największą siłą, zresztą przyjemniej jest na pustej plaży z rana czy po południu, a przez te kilka godzin pośrodku dnia można pospacerować w leśnym cieniu czy zjeść obiad;
• Droga na plażę powinna omijać ruchliwe deptaki i główne przejścia przez wydmy. Po pierwsze dlatego, że w takich miejscach jest zawsze wielu ludzi, straganów z tandetą i niestety, spore ryzyko kradzieży kieszonkowej. A po drugie, znacznie ważniejsze - w tłoku rośnie ryzyko zgubienia dziecka, czego nikomu nie życzę. A zestresowany maluch może nie umieć z siebie wykrztusić swojego imienia i nazwiska, a co dopiero - tymczasowego adresu na letniej kwaterze! Oczywiście, należy uczyć dziecko takich podstawowych danych, ale co innego recytować je przed mamą, a co innego - odpowiadać na pytania kogoś obcego...
• Nad wodą dziecka trzeba koniecznie bez przerwy pilnować, nie spuszczać go z oka! Nigdy nie wiadomo, co może mu strzelić do głowy. Przed rozgoszeniem sie na plaży warto sprawdzić okolicę, czy nie poniewierają się w piasku śmieci, kawałki szkła itp, oraz dno morskie, czy nie tworzy niespodziewanie zdradliwych głębin. Maluch musi wiedzieć, że do wody wolno mu wejść wyłącznie w towarzystwie dorosłego i nie wolno mu się zbytnie oddalać od opiekuna. Ilekroć jestem nad morzem, słyszę o dzieciach, które padły ofiarą rodzicielskiej niefrasobliwości, różnych "odwróciłem się tylko na chwilę" czy "pilnowałam ich z brzegu". W Dębkach szczególnie niebezpiecznym miejscem jest ujście Piaśnicy (gdzie zresztą przewalają się okropne tłumy!) - rzeka wpadając do morza rzeźbi dno, tworzy płycizny i głębiny, naprawdę nietrudno o przerażającą przygodę! Przyko wprowadzać tak smutny wątek, lecz niestety wielu tragediom zapobiegłoby proste przestrzeganie zasad ostrożności.

Ekwipunek na plażę